Liesbeth was heel erg teleurgesteld. Ze
had weliswaar niet zo heel veel tijd besteed aan het vwo-eindexamen maar
dat ze zou zakken had ze niet verwacht. 19 jaar was ze en nog steeds
geen afgeronde middelbare school. Ze had geen zin om naar huis te gaan
en bovendien was het mooi weer, dus besloot ze maar een eindje te gaan
wandelen. Ze ging naar het bos, waar ze meestal naartoe ging als ze zich
niet zo fijn voelde. Er was een vijver in het midden van het bos met een
grasveld eromheen. Omdat het een doordeweekse dag was was er niemand te
bekennen.
Liesbeth was weliswaar niet het slimste meisje van de klas maar zeker
het mooiste. Ze had mooie blonde haren tot op haar schouders, sprekende
blauwe ogen, mooie zachtroze lippen, een slank figuurtje met mooie ronde
billen, lieve, appelvormige borstjes en een prachtige, heel licht
gebruinde huid. Als ze glimlachte kreeg ze kuiltjes in haar wangen en
vaak bloosde ze ook een beetje. Ze vond dat zelf vervelend maar het
werkte als een magneet op de jongens in haar klas. Ze zag er altijd even
schattig uit. Vandaag droeg ze een lange lichtblauwe katoenen met zijden
Laura Ashley-jurk met gele bloemetjes, lichtblauwe canvas schoentjes en
witte sokjes, die haar fraaie enkels discreet bedekten. Ze droeg een wit
katoenen slipje met smalle zijkantjes met een bijpassend bh-tje. Ze had
haar schooltas bij zich, waar ze de papieren met het slechte nieuws in
had gestopt.
Bij de vijver aangekomen haalde ze een plastic tas uit haar schooltas en
legde die op het gras. Zodra ze was gaan zitten voelde ze zich al wat
beter. Maar ze ontkwam er niet aan om haar zonden te gaan overdenken. Ze
trok haar knieën op en zetten haar schoentjes tegen elkaar aan. Als er
iemand aan was komen lopen had die tussen haar schoentjes haar
hagelwitte broekje kunnen zien, dat een opwindend contrast vormde met
haar lichtgebruinde dijen. Maar niemand had het geluk om zich daar op
dat moment te bevinden. Alleen Liesbeth was er.
‘Wat moet ik nu,’ dacht ze bij zichzelf, ‘al mijn vrienden en
vriendinnen zijn geslaagd. Mijn vriendje is ook al geslaagd. Volgend
jaar op de universiteit komt hij vast een hartstikke leuk meisje tegen
en is hij me zo vergeten. En wat voor werk krijg ik straks wel niet.’
Deze en andere negatieve gedachten plaagden haar en het werd er, de
mooie omgeving ten spijt, niet beter op.
Ze besloot was gemakkelijker te gaan zitten en van de stralende zon te
profiteren door haar jurkje wat omhoog te schuiven. Omdat er toch
niemand was schoof ze het tot halverwege haar blote dijen. Ze genoot van
het warme zonlicht op de soepele huid van haar benen. Ze sloot haar ogen
en steunde op haar ellebogen.
Toen, uit het niets, kwam er een jongen uit de struiken. Hij had haar
blijkbaar al even gadegeslagen en het duurde niet lang voordat duidelijk
werd wat hij van plan was. Zonder enige inleiding dook hij op Liesbeth
en legde ene hand op haar mond, opdat ze niet kon schreeuwen. Hevig
geschrokken opende ze haar ogen en keek wat er gebeurde. Ze zag dat een
knappe jongen met kort donker haar en donkere ogen en een mooie bouw op
haar was komen liggen. Hij zei geen woord maar schoof alleen zijn
spijkerbroek naar beneden en haalde zijn geval uit zijn broek. Het was
een juweeltje, zoals Liesbeth er maar zelden had gezien. Onzeker keek ze
hem aan want ze wist eigenlijk niet wat hij wilde. Hij was autoritair en
dat vond ze wel wat. Enerzijds wilde ze weg, want ze was bang voor wat
hij met haar wilde doen. Maar anderzijds wilde ze dat hij haar zou
pakken―vriendje of geen vriendje.
Haar jurkje had ze had naar omhoog geschoven en dat maakte het makkelijk
voor hem. Zonder enige omhaal pakte hij haar dure slipje en sjorde het
langs haar benen naar beneden en trok het over een van haar schoentjes,
zodat het aan één enkel bleef hangen. Hij schoof haar jurkje tot over
haar heupen en legde één hand op Liesbeths blote buik en de andere op
haar linkerbovenbeen. Begerig bracht hij zijn lippen naar haar poesje en
snoof haar meisjesachtige parfum diep op. Daarna begon hij haar wild te
likken. Er werd nog altijd geen woord gesproken terwijl hij zijn mond
verruilde voor zijn stijve lul en die in één keer in haar poesje stak.
Hij kon er wat van, deze mysterieuze jongen, dacht ze. Ze bood geen
verzet meer. Liesbeth verloor in het algemeen eerst haar trots, dan haar
schaamte en dan haar slipje, maar deze keer vielen die momenten vrijwel
samen. Hij ging door, met lange, diepe stoten. Het enige wat in het
verlaten park te horen was was het ruisen van de wind, het geluid van de
vogels, het stoten van zijn penis in haar nauwe vagina, zijn gegrom en
haar gekreun.
Nu schaamde ze zich. Met half gesloten ogen zag ze zijn lichaam bewegen
en las ze het genot van zijn gezicht af. Ze had een vriendje en dit was
eigenlijk heel erg verkeerd. Maar het was heerlijk. Haar vriendje was
eigenlijk altijd meteen weg als hij, zoals gebruikelijk zijn warme zaad
over haar blote tieten of billen spoot. Maar deze jongen liet ook haar
genieten, al verbeeldde ze zich niet dat het hem daarom te doen was. Het
was gewoon een dierlijke neukpartij. Misschien niet zo verheffend om het
zo te zien, dacht ze, maar op dit moment ben ik gewoon een teefje dat
genaaid moet worden. Maar ze had het er moeilijk mee. Het contrast met
dat nette meisje met haar zedige jurkje dat een kwartier eerder nog kuis
op het gras was gaan zitten had nauwelijks groter kunnen zijn.
Ze voelde zijn orgasme naderen. Met tranen in haar ogen van het
schuldgevoel aan de ene kant en van het genot aan de andere kant deed ze
haar benen om zijn billen heen om hem nog dieper in haar kletsnatte
vagina te laten stoten. Ze voelde zijn heerlijke paal haar soepele
lichaam vullen en voelde dat ook haar orgasme nabij was. Ze gegrom werd
intenser en ook Liesbeths gekreun en gejammer werden intenser. Ze voelde
zijn lichaam schokken en moment later begon hij klaar te komen. Ze begon
hem hevig te tongzoenen terwijl ze straal na straal van zijn sperma in
haar lichaam voelde spuiten. Ook Liesbeth kwam klaar en uitgeput vielen
ze in elkaars armen, minutenlang alleen luisterend naar elkaars gehijg
en het kloppen van elkaars hart.
De jongen stond op en deed vlug zijn broek omhoog. Als een schichtig
dier verdween hij zo snel als hij was gekomen. Liesbeth bleef achter,
met gespreide benen, in een vreemd soort loomheid, waarin ze alleen maar
dacht aan haar lekkere figuurtje en haar brandende poesje.
Ze wist dat iedereen haar hier zo zou kunnen betrappen maar het
interesseerde haar niet. Ze had het op dat moment met iedereen gedaan.
Ze had zich nog nooit zo heerlijk gevoeld en ze was het verdriet over
het feit dat ze gezakt was gelukkig even vergeten. Ze stond op, stapte
in haar slipje en liep meer dan voldaan naar huis.